Feeds:
Wpisy
Komentarze

Archive for the ‘Bibliotecznym okiem’ Category

Nieuchronnie zbliża się ten dzień, w którym nasze gimnazjum przestanie istnieć. Od wielu dni robimy porządki w dokumentach, materiałach, pomocach naukowych. Są też stare zdjęcia – większość z imprez szkolnych, wycieczek albo klasowe. Ale znalazłam też wśród nich prawdziwe perełki. Przywracają wspomnienia, więc akurat dla mnie są drogocenne…

Dwa pierwsze niech będą ilustracją do opowieści o pewnym dniu sprzed lat – z książką w tle, a jakże!

To było wtedy, kiedy biegłam szczęśliwa w dół tej ulicy, którą widzicie na zdjęciu poniżej – wtedy jeszcze Alberta Dzijaka, teraz Brata Alberta. Może nawet mijał mnie autobus linii 16, który wówczas tamtędy jeździł, a ja minęłam na pewno ten przystanek, który jest widoczny po lewej stronie – w tamtych czasach był bliżej skrzyżowania z ulicą Sienkiewicza, niż teraz. Metalowy, z czerwoną literą „A” malowaną na boku za pomocą szablonu. Biegłam w dół jak na skrzydłach, bo wreszcie udało mi się uzbierać pieniądze na wymarzony słownik oglądany wielokrotnie w księgarni.

Ulica Alberta Dzijaka (obecnie Brata Alberta) w Będzinie, widok od strony stacji PKP Będzin Miasto.

Przeszłam przez dworzec PKP, który jest zaraz za plecami robiącego to zdjęcie, a potem wyszłam na główną ulicę miasta –  Małachowskiego, i skręciłam w prawo. No i już zaraz po lewej była ta księgarnia, którą znalazłam na maleńkim zdjęciu, i której w pierwszej chwili nie poznałam, bo w oczy rzuciły mi się tylko litery „ĘGAR” – i już myślałam, że to jakiś sklep na Węgrzech. 😉

Księgarnia przy ul. Małachowskiego 58 w Będzinie. Czyżby lata 80.?

A tu w cienu skryta koncówka – i wszystko jasne! To moja ulubiona księgarnia, gdzie na początku lat 90. kupowałam wiele książek z przeceny, zalegających wówczas w Składnicy Księgarskiej, żeby zasilić nimi moją bibliotekę powstałą dopiero co w schowku pod schodami. Spójrzcie na te kraty w drzwiach i na wystawie – a logo z przekreślonym lodem dyndające obok informacji o godzinach otwarcia? Pamiętam je doskonale. I jeszcze ta kosteczka na ścianach wokół – urocza!

Ten słownik, który wtedy kupiłam, nie był z przeceny – kosztował 55 000 zł (!), ale nie żal mi było ani złotówki, bo śniłam o nim odkąd go zobaczyłam. Możecie nie wierzyć, ale pamiętam doskonale drogę powrotną do domu z nim pod pachą – zawsze miałam w głowie to wspomnienie, jak idę ulicą Dzijaka pod górkę, minęłam już przystanek, jestem na wysokości tego domu, który za nim, i chce mnie rozerwać z radości, że wreszcie się spełniło – mam nowy, mój osobisty „Słownik wyrazów obcych” Władysława Kopalińskiego – wydanie XX! Takie miałam dziwne marzenia w roku 1990… W domu czytałam go najchętniej na wyrywki, od przodu i od tyłu, otwierając na chybił-trafił, a to przyzwyczajenie zostało mi do dziś. 🙂

W fakturach zakupu książek w naszej biblio udało mi się znaleźć pieczątkę z tej księgarni – stąd wiem, że mieściła się przy ul. Małachowskiego 58.

 

Gdybym, wychodząc z księgarni, nie wróciła do domu, a obok dworca poszła prosto, trafiłabym na ulicę Bema. Dzieciaki uwielbiały wycieczki w te rejony, bo mieściła się tam (i na szczęście nadal istnieje) słynna cukiernia „U Tkacza”, gdzie kupowaliśmy pyszne lody gałkowe – wtedy jedyne w mieście, oraz cudowne pączki, których sława wykracza już poza granice naszego miasta. A właśnie naprzeciw tej cukierni stoi ogromny budynek policji – który znalazłam na kolejnym zdjęciu.

Ul. Bema w Będzinie. Widok na budynek (wtedy) milicji. Na ulicy pustki, pomyka po niej jedynie nyska (na dole w środku).

I gdybym skręciła stamtąd w prawo, na ulicę Szolca (teraz 11 Listopada), to za kilka minut doszłabym do basenu, gdzie nie jeden raz z chęcią taplałam się w wodzie o kolorze zielonoburym, ciepłej nie tylko od słońca, i gdzie sama nauczyłam się pływać.

Basen przy OSiR w Będzinie.

A już zupełenie niedaleko, bo przed zamkiem, który stamtąd widoczny był jak na dłoni, przechodzi aleja Kołłątaja, którą kojarzą nawet ci, co tu rzadko przyjeżdżają, bo to ta ulica, przy której stoi będziński zamek i zabytkowy kościół na górce, czyli parafia św. Trójcy. I gdyby tak wjechać na tę aleję niedaleko wiaduktu, pod którym tory kolejowe, co biegną na ten dworzec, przez który przechodziłam w drodze po słownik, to wyglądało by to tak:

Aleja Kołłątaja w Będzinie. Zdjęcie z czasów, kiedy na reklamach numery telefonu w naszym mieście rozpoczynały się od 67 zamiast 267.

I gdyby jeszcze nagle przenieść się w czasie, i przejechać tą ulicą trochę dalej, pod górkę, a potem lekko w dół, to akurat na wysokości kościoła, kilkanaście lat wcześniej, wyglądało by to tak:

Aleja Kołłątaja w Będzinie. Widok na wysokości kościoła św. Trójcy na pozostałośc po będzińskim rynku.

I to już koniec wycieczek po mieście. Przed snem przekartkuję jeszcze mój stary słownik. 🙂

Może umieszczone tu zdjęcia zobaczy ktoś, kto je robił, bo nie ustaliłam ich autorstwa.

Read Full Post »

W Dniu Bibliotekarza życzę Wszystkim koleżankom i kolegom po fachu nieustającej satysfakcji z pracy,

jak najwięcej czytelników, którzy umieją poprawić Wam humor

i wiele siły do przezwyciężania wszelkich niedogodności.

 

Niech moc książek będzie z Wami! :-*

 

 

Read Full Post »

Dziś pierwszy dzień wiosny, ale też Światowy Dzień Poezji.

Wiosnę każdy lubi, a poezja, no cóż… nie budzi powszechnego zainteresowania.

Biblioteki pełne są książek, do których nikt już nie zajrzy. Dział poezji chyba wiedzie w tym rankingu prym. Błąkają się obok niego nieliczni pasjonaci, szaleni z miłości i maturzyści udręczeni przedegzaminowymi przygotowaniami. Poza tym poezja leży odłogiem.

Jako dzieci uwielbiamy wiersze, ale z wiekiem jakoś ubywa nam do nich miłości. Czyżby zabijały ją z premedytacją szkolne analizy?…

A przecież poezja jest krótka i zwięzła, powinna mieć rzesze zwolenników, choćby tych, co nie lubią nadmiaru liter!

Poezja jest jak ściąga z rzeczywistości – tam, gdzie proza trwoni tusz na opisy światów i przyrody, poezja zadowala się kilkoma wersami. Resztę pozostawia naszej wyobraźni, ale widocznie nie lubimy uruchamiać jej w ten sposób.

Wpuszczam dziś światło i powietrze między strony, które nie myślały, że jeszcze ktoś je kiedyś uchyli. Posyłam w internetowy obieg wiersze śpiące dotąd w zapomnianych tomikach. Tyle robię dziś dla poezji.  A Wy czytajcie.

Nikos Chadzinikolau. Z tomu „Klepsydra”. Wydawnictwo Poznańskie 1982.

 

Wiersz wydany w tomie „Klepsydra” N. Chadzinikolau. Wydawnictwo Poznańskie 1982.

 

Jerzy Harasymowicz. Z tomu „Na cały regulator”. Wydawnictwo Literackie 1985.

 

Tomasz Gluziński z tomu „W żarnach świata”. Wydawnictwo Literackie 1986

 

Bertold Brecht z tomu „Rekin zęby ma na wierzchu”. Nasza Księgarnia 1986. Ilustracja Edward Dwurnik.

 

Vicente Aleixandre „Poezje”. PIW 1978. (Laureat literackiej Nagrody Nobla w 1977 r.)

 

Andrzej Kaliszewski z tomu „Paszcza”. Czytelnik 1985.

 

Tomasz Gluziński z tomu „W żarnach świata”. Wydawnictwo Literackie 1986.

Read Full Post »

3. 14

Kiedy podano w radiu, że dziś Dzień Liczby Pi, powolnym spacerkiem przeszłam się do działu 51 – Matematyka, którą kocham wyłącznie dlatego, że nie muszę już zgłębiać tego przedmiotu… 😉

Tak jak się spodziewałam, słynnej π poświęcono wiele rozdziałów w książkach matematycznych. Żeby Wam o Pi napisać wybrałam dwa starocie, które przyciągnęły moją uwagę z różnych powodów.

Jeden – „Zygzakiem przez matematykę”, ponieważ czuję nostalgię do tych wydawnictw, które stylistyką okładki przypominają mi klimat dzieciństwa kolorowego, powleczonego jednak woalem szarości, a drugi, troszkę młodszy – bo zawierał treści, które mnie pięknie zaskoczyły.

Zacznę od drugiej z książek: Michał Szurek „Opowieści matematyczne”  – wydanej przez Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne w 1987 r. Jeżeli chcieliście kiedyś zapamiętać kilka cyfr liczby Pi po przecinku, ale udawało Wam się ledwie trzy, to początek rozdziału o tej liczbie pięknie by Wam pomógł: Kto z woli i myśli zapragnie Pi spisać cyfry ten zdoła… 🙂 W sumie to dwuwiersz do zapamietania dla przedszkolaka, bo jak czytam, rekordzista z Polski potrafi wyrecytować z pamięci niemal… 2 tysiące miejsc po przecinku!

M. Szurek „Opowieści matematyczne”

Dalej jest tylko lepiej – rozdział kończy się nawiązaniem liczby Pi do języka potocznego i… wierszy! Otóż zadawano sobie trud układania wierszyków i powiedzeń, w których liczba liter w kolejnych słowach równała się kolejnym cyfrom w liczbie Pi. Sami przeczytajcie o tych inwokacjach i poezji sportowej z czasów Mundialu w Argentynie:

M. Szurek „Opowieści matematyczne”, WSiP 1987.

Książka Wojciecha Bieńka „Zygzakiem przez matematykę” wydana przez Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych w 1965 r. nie oferuje już podobnych perełek, ale „nęci” starym, sztywnym pożółkłym papierem i prostymi  ilustracjami oraz grafiką bez feeri barw. Dawniej to się projektowało, prawda? Ilustracje w książce wykonał Mateusz Gawryś, ilustrator wielu książek popularnonaukowych dla młodzieży i książek dla dzieci.

W. Bieńko „Zygzakiem przez matematykę”, PZWS 1965.

O historii liczby Pi i Archimedesowych wyliczeniach obwodu koła za pomocą dwunasto- a potem 96-kąta można więc czytać sobie w takich zabytkach przez kwadrans, albo „pi razy oko” załapać, o co w tym chodzi, oglądając m.in. gif z Wikipedii autorstwa Johna Reida:

 

Read Full Post »

Konkurs „Booktalking, czyli gawęda o książce” organizowany od siedmiu lat przez Zespół Szkół Ogólnokształcących i Technicznych w Wojkowicach jest jednym z najlepszych konkursów dotyczących książek, do których przygotowuję uczniów. Powiedziałam dziś o tym jego organizatorce, pani Agnieszce Mańce, i dodałam, że bardzo jej zazdroszczę, że w 2012 roku wpadła na tak wspaniały pomysł promowania czytelnictwa. Przez ten czas konkurs zyskał renomę i ma zasięg regionalny*.

Organizatorka konkursu, pani Agnieszka Mańka wita uczestników.

Dlaczego tak cenię ten konkurs? Bo w jego przypadku obywa się bez ślęczenia nad trudno dostępnymi pozycjami z długiej listy bibliografii i bez wkuwania faktów, o których niedługo się zapomni. Uczniowie – miłośnicy czytania, lub ci uzdolnieni aktorsko – prezentują wybraną książkę i przez pięć minut próbują przekonać do niej, i do swojego występu, zgromadzonych licznie na sali.

Na pierwszym planie nasze uczennice – od prawej: Martyna i Paula.

Mogą to robić w sposób, który sami uznają za stosowny – wcielając się w postać z książki, pozostawać na uboczu w roli narratora, albo jeszcze inaczej. Ważne, że książkę, o której mówią, przeczytali, i wypowiadają się o niej z zaangażowaniem. Tylko tyle, i aż tyle. To wystarczy, żeby z przyjemnością i zaciekawieniem oglądać wszystkie wystąpienia.

 

Gandalf zachęca do sięgnięcia po „Hobbita”.

Jednym z jurorów konkursu był Mateusz Banaszkiewicz z Kabaretu Młodych Panów.

Z Martyną Będkowską, uczennicą klasy III, przygotowałyśmy tekst wystąpienia i krótką prezentację, która była wizualnym uzupełnieniem opowieści. Już temat gwarantował zainteresowanie słuchaczy i samego jury – bo chodziło o książkę, która powstała w naszym mieście. Regionalizm, ale o skali światowej – bo przetłumaczony już na wiele języków „Pamiętnik” Rutki Laskier.

Martyna zdobyła II miejsce w tym konkursie (w kategorii „Szkoły podstawowe i gimnazja”) i cieszę się z jej sukcesu, jakby to był mój własny. 😊

Paula Helm – również z naszej szkoły – zdobyła wyróżnienie, zachęcając do lektury „Hamleta”. Nad Paulą opiekę sprawowała pani Kamilla Rybarz.

Dziewczyny, bardzo Wam gratuluję! 🙂

Przed ogłoszeniem wyników.

Martyna Będkowska – II miejsce, i Paula Helm – wyróżnienie w konkursie „Booktalking”.

Występ Martyny można obejrzeć tutaj:

A jak w poprzednich latach poszło w tym konkursie naszym uczniom (Patrykowi, Bartkowi, Arturowi) można przeczytać tutaj:

https://bibliog3.wordpress.com/2013/12/05/zapraszamy-do-reklamy-ksiazek/

https://bibliog3.wordpress.com/2012/11/30/booktalking-w-wydaniu-meskim/

*(Konkurs „Booktalking” został wpisany do wykazu zawodów wiedzy, artystycznych i sportowych organizowanych przez kuratora oświaty i inne podmioty działające na terenie szkoły, które mogą być wymienione na świadectwie ukończenia szkoły podstawowej i gimnazjum.)

 

Read Full Post »

Wcale nie tak dawno temu, za górami, za lasami stała sobie ogromna i piękna biblioteka. Po wejściu do środka nie było jednak widać tam ani jednej książki (może poza tą na witrażu na wprost schodów, albo na jakimś plakacie). Większość z nich trwała zaklęta w letargu na wysokiej wieży, gdzie straż pełniła najwspanialsza bibliotekarka świata – wielka mechaniczna łapa z krainy zwanej Magazynem Wysokiego Składowania.

Łapa była zawsze do dyspozycji, nigdy nie brała zwolnienia, nie było też widać po niej oznak zmęczenia. Pracowała ciężko, cierpliwie wyszukując książki w zawieszonych wysoko koszach, i wkładając je do wagoników, które zjeżdżały do wypożyczalni i licznych czytelń. Do rąk własnych mógł je dostać tylko ten śmiałek, który pokonał smoka o nazwie OPAC i – fechtując odpowiednio klawiaturą – był w stanie zamówić książkę, a potem to zamówienie poprawnie wysłać.

Biblioteka Śląska

Wolumin lądował w rękach spragnionego czytelnika w najbardziej niebibliotecznej wypożyczalni, jaką kiedykolwiek stworzono – oddzielającej bibliotekarza od reszty świata wysoką, pancerną szybą, niczym w aptece. Wyczekaną książkę, pożądaną jak księżniczkę z wieży, pracownik podawał petentowi wąską luką między szybą a ladą. Dopiero wtedy można było – zakrywając ją rąbkiem torby bawełnianej – zakrzyknąć (przyciszonym jednak głosem): moja ci ona! i uprowadzić ją na rączych rumakach do swoich domostw.

Ale oto w królestwie książek zapanował nowy król. I nastąpiło małe trzęsienie ziemi, a poddani wzdychali w zachwycie (jedni), albo wybuchali oburzeniem (inni). Król zaproponował, żeby przestrzeń wypełnioną do tej pory kilometrami katalogów klamrowych – ciekawych tylko dla bibliotekoznawców, ożywić Strefą Otwartą.

Od tej pory każdy poddany będzie mógł bezpośrednio po wejściu do budynku od razu wybrać tam coś dla siebie z gorących bestsellerów, starannie wydanych komiksów, albo odetchnąć 3 minuty, zachęcając do sięgnięcia po nowe, piękne książki dziatki, wiszące u szyi 24 godziny na dobę. Będzie też można wysłuchać audiobooków, na wygodnej sofie obejrzeć film, albo przeglądać swobodnie prasę bez konieczności wypisywania na każdy tytuł rewersu z poprzedniego wieku.

Do tej pory za ladą była rejestracja, a w głębi ciągnęły się rzędy katalogów klamrowych.

Duży wybór komiksów!

Po prawej za drzwiami wypożyczalnia z szybą. Wśród książek wystawionych do zabrania można znaleźć prawdziwe perełki. Ja wyszłam stamtąd ze stosikiem, niczym z Targów Książki 🙂

Czy są tu jacyś miłośnicy historii Elbląga?

Zabrać książkę można też od strony wypożyczalni.

Kącik przy informatorium, gdzie przeniesiono teraz teraz katalogi klamrowe.

 

Katalogi klamrowe wylądowały w towarzystwie katalogów kartkowych, Przewodnika Bibliograficznego, Bibliografii Zawartości Czasopism czy Polskiej Bibliografii Literackiej, do których zaglądają tylko studenci i naukowcy.

Karta w katalogu klamrowym.

Znaleźli się i tacy, którym nie w smak obecne rozwiązanie. Jako że książek, które trafiają do Strefy Otwartej nie można zamawiać elektronicznie, czytelniczka z dalekich stron powiedziała, że to powrót do średniowiecza(!), bo zanim ona dojedzie po książkę, na której jej zależy, ktoś ją sobie może spokojnie wziąć z półki i ona jej nie dostanie.

Myślę, że ten głos zatonie w powodzi innych, pełnych zachwytu nad Strefą Otwartą BŚ.

BRAWO dla nowego dyrektora Biblioteki Śląskiej – Zbigniewa Kadłubka!

O Strefie Otwartej na stronie BŚ:  http://www.bs.katowice.pl/pl/strefa_otwarta

Read Full Post »

Najlepszego!

Zajęta od jakiegoś czasu rzeczami dalekimi od biblioteki (ale nie od książek) zapomniałabym pewnie o tym ważnym dniu! O dzisiejszym święcie bibliotekarzy przypomniał mi sms z życzeniami od kolegi po fachu. Zmotywowana jego pamięcią i serdecznością…

…Życzę Wam, wszystkim pracownikom bibliotek, bez względu na ich nazwę, status, liczbę czytelników i wyposażenie: niech będzie dobrze, a najlepiej: lepiej!

Żebyśmy mieli pracę, coraz więcej książek, a coroczne badania czytelnictwa BN na przekór tendencjom i modom pięknie zwyżkowały!

Niech praca z książką i czytelnikiem zawsze będzie dla Was satysfakcją! 🙂

 

Read Full Post »

Older Posts »