Feeds:
Wpisy
Komentarze

Archive for Luty 2012

W skupie surowców wtórnych, gdzie zawożę makulaturę, pracuje pan, który uwielbia czytać. Za każdym razem, kiedy się tam pojawiam, opowiada mi o szaleńcach, którzy przywożą do skupu książki, nie zdając sobie sprawy z ich wartości. Ale to i lepiej dla niego – dzięki ich ignorancji jego biblioteczka stale się powiększa.

I tak sobie gawędzimy, opowiadamy o lekturach, upodobaniach literackich i takich tam. W każdym razie miło oddaje się tam makulaturę.

Ostatnio znowu pojechałam. Pan pokazał mi ułożone pod ścianą stosiki tego, co wydobył spośród starych gazet, ulotek reklamowych i tektury. Grzesiuk, Gombrowicz, klasyka sensacji i  trochę kryminałów z lat 70. Aż czasami chciałoby się popracować w takim skupie i też coś dla siebie wygrzebać. (Pamiętam, że kiedy chodziliśmy jeszcze w podstawówce oddawać makulaturę – każdy szedł ze swoim pakunkiem przewiązanym sznurkiem – ja zazwyczaj więcej z tego skupu wynosiłam, niż oddawałam. Już wtedy te książki tak jakoś do mnie lgnęły 😉 )

Podziwiam więc jego zdobycze, rozmawiamy znów o tych, co to świętokradczo oddają tam książki, a potem podchodzę do ogromnej góry papierzysk. Z boku leży pudło, w którym na samej górze błyszczy kolorowa okładka „Podróży za jeden uśmiech”. To nowa książka, nie ma w środku żadnej pieczątki – znaczy, że nie pozbyła się tego żadna biblioteka (jeszcze by!), ale jakaś osoba prywatna. (Biblioteki też oddają na makulaturę książki – ale zazwyczaj tak stare i  zniszczone, że nikt nie chce nawet kupić ich z regału „za symboliczną złotówkę”.)

Sięgnęłam głębiej do pudła.

-O! „Język angielski w trzy tygodnie” – za to w antykwariacie dali by komuś piątkę jak nic – mówię.

Schyliłam się jeszcze raz i z samego dna kartonu wyciągnęłam „Łamigłówki liczbowe”. Też nowe, owszem, komuś się chyba domowa biblioteczka znudziła i tu ją przywiózł, ale w tej książce moją uwagę przykuł od razu kod kreskowy przyklejony na okładce. Dziwnie znajomy… Zajrzałam do środka: oczywiście!

 – Proszę pana – powiedziałam do znajomego ze skupu – ktoś tutaj oddał wśród swoich prywatnych książek tę oto, którą pożyczył z biblioteki, pewnie nie zauważył, albo zapomniał, że to nie jego. To jest książka z biblioteki szkolnej z naszego miasta, gdzie pracuje moja koleżanka. Niemożliwe, żeby ona sama się tego pozbyła, przecież pan widzi, że to nówka…

Pan wyjął mi książkę z rąk, czym przerwał mój słowotok, i  – jakby uprzedzając o sekundę moją prośbę – powiedział:

– Wie pani co, my tu mamy setki książek z pieczątkami, nie możemy ich przecież wszystkich oddać!

Po czym wyrwał stronę tytułową z pieczątką, a książkę rzucił na stertę.

– No i po sprawie – powiedział.

Aha – pomyślałam – pan chce pokazać, kto tutaj rządzi. Co nietrudne, kiedy wziąć pod uwagę jego stan tego dnia – że nazwę go eufemistycznie: wskazujący na skończoną jakby przed chwilą niezłą imprezę.

Bez słowa wypakowaliśmy moją makulaturę na wagę, a kiedy przyszło do wypisywania kwitka, pan spojrzał na mnie i powiedział:

– Chyba ma pani dziś zły humor, prawda?

Nic nie odpowiedziałam, zacisnęłam tylko usta i rzuciłam mu dwa gromy z czeluści moich zielonych ócz.

– Co się stało? Pani się gniewa o tamtą książkę? Naprawdę? Ja nie chciałem, żeby to tak wyszło, przysięgam! Nie wiem, czemu tak zrobiłem. Niech się pani uśmiechnie. Pani zawsze taka uśmiechnięta, pogada z człowiekiem, a jak pani teraz tak na mnie spojrzała, to aż mnie zmroziło…

– O, zmroziło pana? No cóż, nie dziwne, skoro tutaj jest jakieś minus dziesięć – rzuciłam.

– Ale nie, mnie tak zmroziło na wskroś i do serca. Proszę, niech się pani uśmiechnie, bo ja pani nie dam tego kwitu. Chce pani, to ja zaraz przekopię  ten cały stos i dam pani wszystkie książki z pieczątkami, tylko niech pani nie będzie na mnie zła!

– Ale ja nie chcę wszystkich! Ja chciałam tylko TAMTĄ – wskazałam głową miejsce, gdzie ciągle leżała znaleziona przez przypadek książka.

– Już, pani Izuniu, już idziemy, ja pani ją dam, tylko proszę o jeden uśmiech, niech już pani się na mnie nie gniewa.

Uśmiecham się niemrawo.

– Nie, nie tak udawanie – naprawdę niech się pani uśmiechnie. Tak jak zwykle. Już dajemy książeczkę, proszę bardzo – powiedział, biegnąc do góry papierzysk. Wygładził okładkę „Łamigłówek liczbowych” i z nagłą czułością zaczął przecierać ją wierzchem rękawa o czystości złomu, który przyjmował i przerzucał przez ostatni miesiąc. Oby tylko nie napluł na nią i nie próbował jeszcze polerować – przemknęło mi przez myśl i szybko wyciągnęłam rękę po książkę.

– Dziękuję bardzo, koleżanka będzie na pewno zadowolona – mówię, i uśmiecham się tak, jak zwykle.

Koleżanka była bardzo zadowolona.

Uratowana...

Read Full Post »

Wyjęłam dziś z bibliotecznej półki malutki zbiorek wierszy Wisławy Szymborskiej „Wieczór autorski” (Wyd. Anagram, 1992).

Naprawdę jest malutki: książeczka ma wymiary 7 x 10 cm.

Zamieszczam z niego dwa wiersze z odmiennych biegunów tematycznych. O rzeczy wielkiej i niedużej.

Na wiersz o cebuli natknęłam się zupełnie niedawno w opisywanej tutaj wcześniej powieści „Skarby” J. Gromek-Illg.  Grał tam rolę napisanego  przez jedną z bohaterek – Wandę utworu, który na jej komputerze przypadkowo czyta młody chłopak i jest zachwycony, że starsza pani pisze taką poezję.

Żeby powiększyć – wystarczy kliknąć na zdjęcie.

A poniżej jeszcze dwie wyklejanki autorstwa noblistki. Takie kartki robione własnoręcznie wysyłała swoim znajomym.

Te pochodzą z książki Anny Bikont i Joanny Szczęsnej „Pamiątkowe rupiecie, przyjaciele i sny Wisławy Szymborskiej” (Prószyński i S-ka, 1997).

To kartka wysłana do Ewy Lipskiej w 1994 roku.

Adresatka ta sama, rok 1995.

Read Full Post »

Dzisiaj zmarła Wisława Szymborska.

Poetka, laureatka literackiej Nagrody Nobla w 1996 roku.

Kiedy pod koniec zeszłego roku podano informację, że noblistka znalazła się w szpitalu pomyślałam (jak wszyscy pewnie na tę wiadomość), że zbliża się ten czas…

A ostatnio, zainspirowane książką „Wisławy Szymborskiej pamiątkowe rupiecie,  przyjaciele i sny” zaczęłyśmy z dziewczynkami robić wyklejanki na wzór tych, które swoim znajomym wysyłała poetka.

Prawie rok temu pisałam tutaj o filmie Katarzyny Kolendy- Zaleskiej, który dziennikarka nakręciła o Szymborskiej.

Teraz przychodzi tylko na myśl:

Nic dwa razy

Nic dwa razy się nie zdarza
i nie zdarzy. Z tej przyczyny
zrodziliśmy się bez wprawy
i pomrzemy bez rutyny. (…)

Kot w pustym mieszkaniu

Umrzeć – tego nie robi się kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu. (…)

Read Full Post »

« Newer Posts